Güzel dilimizin gavur dillerinden gelen sözcüklerle yeşillenmesine alıştım. Ancak bazı deyim ya da ifadelerin çevrilip kullanılmasını bazen yadırgıyorum.
Mesela iş dünyasında çok kullanılan bir ifade var: ben size dönerim! Kime dönüyoruz, nereye dönüyoruz birader!

Neyse konumuz bu değildi. Daha doğrusu örneğimiz bu değildi, laf açılmışken söyleyeyim dedim. Kullanılmış ve satılan eşyalar için ikinci el eşya deniyor. Beni anneannem büyüttü, eski kadındı, yeni laflardan hoşlanmaz, anası atası ne öğretti, ne bildiyse ondan şaşmazdı. Bu yüzden bu tarz satılan kullanılmış eşyaya ikinci el dediğini hiç duymadım. Ya elden düşme derdi ya da müstamel. Tamam müstamel eski Türkçe bir kelime, arapça ya da farsça kökenli. Ama elden düşme tam oturuyor. Tabii biraz itici elden düşme demek, belki de o yüzden İngilizce’den hooop “second hand” lafını çevirip uyarlamışlar. Neeyse öyle bir bahsedeyim dedim

Eski günleri özledim, yaşlanıyorum sanırım. Hani kimsenin kimseden haberi olmadığı, kimsenin kimsenin o an nerede olduğunu bilemediği, randevu verildiği zaman son dakikada değişiklik yapılamadığı için iptal edilmediği, önemli günlerde insanların birbirini aradığı ya da kutlama gittiği, bi kaset aldığımızda sonuna kadar dinlediğimiz, defalarca dinlediğimiz zamanları.

Çok iyi hatırlıyorum annem bir kaset alıp geldiğinde törensel br havayla kasetçalara takar günlerce can kulağıyla dinlerdik. Çalan şarkıyı ileri sarmaya bile kıyamazdık. Mesela Barış Manço’nun “Değmesin Yağlı Boya” kasetini (o zaman album denmezdi ) hala saklarım. Şimdi ise o kasetteki parçaları bilsayarımdaki binlerce parçadan sadece biri.

Eskiden fotoğraflar özene bezene çekilir, evlerin başköşesine konur, biraz fazla var ise süslü püslü kalın kapaklı albumlere konur, bir hazine edasıyla saklanırdı. O fotoğraflara en değerli kişileriniz girer, bakar bakar o gün hatırlanırdı. Şimdi ise bilgisayarımda 15000′e yakın bilgisayar içinde kayboluyorum ama hiçbirine gereken değeri veremiyorum.

Eskiden insanların birbirinin hatırını sorar, bayramda özel günlerde kart atılırdı. Düğün davetiyeleri elden ya da posta ile gelirdi. Sonra telefonla kutlamalar başladı, ev telefonundan ev telefonuna. Arkasından mesaj saçmalığı geldi. Destansı mesajlar gelmeye başladı 160 karakterden mütevellit. Şimdi ise doğum günleri, bayramlar sosyal mecralar kulanıyor, düğüne oradan davetiye atılıyor. Neredeyse büyüklerin elleri de oralardan öpülecek.
En bi Twitter çıktı, an be an takip edebiliyoruz herkesi. Özlü sözler, komik videolar, anlık ruh halimizi yayınlıyoruz. Bi de bunlar yer bilgisi geldi Foursquare ile. Şu an şuradayım, buradayım.

Genel resme bakarsak herşey süper, bilgiye erişim hızlı, kim nerede ne yapıyor, ne hissediyor biliyoruz. Ama bu kadar bilgi yığını bi işimize yarıyor mu bilemiyorum. Sanki sosyalleşirken daha çok yanlızlaşıyoruz. İnsanı insan yapan noktalardan birini kaçırıyoruz, yüz yüze iletişim, sesli ve görsel temas. Parlak ekranların üzerinde dönen yazılar bizi ne kadar biz yapar. Umarım insanoğlu bu sosyalleşme adı altındaki yanlızlaşmaya bir çare bulur, yoksa korkarım bu gerçek insanlığın sonu olabilir… Zira kendi ellerimizle toplum olmayı, gerçek sosyal hayatın sonunu hazırlıyoruz…

Bu ne lan? Böyle film neden yaptınız, ne anlamı var? Accık Issız Adamı andıran bu saçman suçman film, resmen bir vakit kaybı. Hiç hedefi olmayan hayatı öylece harcayana iki adamın hikayesi. Aslında çok erkeğin hayalindeki bir yaşam tarzını anlatıyor ama sağlam oyuncu kadrosunu böyle bi filmde heba etmek kimin vicdanına sığdı bilmiyorum. Benim en çok merak ettiğim hakkaten böyle bir radyo programı var mıydı, vardıysa da RTÜK neden kapatmadığı?

Neyse kayıp bi film vakti harcadık, ben ona yanarım…

Komedi dizilerinde, kimi komedi dizilerinde, radyo programlarında hep duyarız, konuşan kişi bir espri yapar ve arkadaş bir topluluğun gülme sesi yayına verilir. Yani “burada komik bişi oldu, gülün lan” ya da “siz aptalsınız, anlamadınız ama burada gülmeniz lazım” efekti!

Zaten hayatta bize dayatılan bi dünya şey varken bir de “iki dakka” eğlenip coşalım gülelim diye izlediğimiz, dinlediğimiz programların da bize onların istediği zaman gülmeye zorlaması ne kadar sinir bozucu değil mi? Sen yap esprini bırak ben istediğim zaman istediğim kadar güleyim. Sen esprini ister anlarım, katıla katıla gülerim, istersem anlamam gülmem. Tabii bi de olayın şu yönü var, gülme efekti gelince bazen insan bi düşünüyor  “komik ne vardı, ben mi çok salağım, niye anlamadım” diye. Yani paranoya da cabası

Yazık ki devam! Geçen yıl yine bu zamanlar şu yazıyı yazmıştım: internet haftasında istenmeyen hareketler!

Aradan bir yıl geçmesine rağmen, bu yıl da aynı sorunların devam etmesi üzücü. Firefox 4, IE 9 çıkmışken, zebilyon tane ücretsiz betik çok başarılı olarak bu işleri yaparken Internet Haftası için etkinlik girilecek betiğe ulaşmak için “Firefox 2 veya IE6 kullaniniz.Firefox 2 yi oneririz.” demek en kibar ifadeyle büyük bir sorundur. Hele ki teknoloji konusunda söz söyleyen kurumların bunu yapması utanılacak bir durumdur. İnşallah önümüzdeki dönemde bu büyük ayıp temizlenir…

Askerliğim boyunca vizyona ha girdi ha girecek diye bekleyip sanki bu filmi izleyince askerlik bitecekmiş gibi kendimi şartlandırmıştım. Bir nevi vizyona girmesi bizim şafağın bitmesi olacakmış gibi geliyordu. Amma velakin ben terhis oldum, üzerinden iki hafta geçti anca vizyona girdi. Neyse ben de askerlikteki saplantımı sonlandırmak için kalktım gittim filme.

Gitmez olaydım, ona vereceğim parayı kaybetsem bu kadar sinirim bozulmazdı. Bu ne arkadaş yaw? Kurtlar Vadisi Irak senaryosu, kurgusu, kadrosu ve efektleriyle bence güzeldi. Ama bu, bu ne? Hemen söyleyeyim, senarist filmin çekileceği son gün Kurtlar Vadisi Irak senaryosunu Word’de açmış, Irak olan yerleri Filistin, Marshall olan yerleri Moşe ve diğer unsurları CTRL+C,CTRL+V marifetiyle değiştirmiş, kaydedip yapımcıya göndermiş. Masraftan da kısmak için bütün oyuncuları içimizden seçmiş.

Polat amcanın heryere ateş edip posta koyması dışında bir durumun yaşanmadığı filmde yahudi kızın polat’a aşık ettirmek ile alakasız bir zikir sahneleri de ayrıca izlenilmemesi gereken durumlar.

Neyse Kurtlar Vadisi benim için bitmiştir, daha da film yaparlarsa gitmem, paramı sokağa atmam

Efendim geçen yıl yine kurban bayramı dolaylarında kurban ile ilgili çeşitli sorular sormuştum. Bu sene yeni sorular ekliyorum:

• İthal hayvan kurban etmek caiz midir? Örn: Angus
• İthal bir hayvanla çiftleşmiş yerli bir hayvandan doğan hayvanı kurban etmek caiz mi?
• İthal erkek hayvan ile yerli hayvandan doğan hayvan mı yoksa ithal dişi hayvan ile yerli erkek hayvandan doğan hayvan mı kesmek daha çok sevap getirir?
• Yerli hayvanı yabancı bankadan alınan kredi kartı ile almak caiz midir?
• İthal hayvanı kurban etmeden önce abdest aldırmak gerekir mi?
• Hayvanın gavuru müslümanı olur mu, yürüyün gidin işinize be…

Küçüklüğümden beri Atakule gidip görülmesi gereken bir yer gibi gelir, her Ankara’ya gelişimde uzaktan da olsa seyreder, bir gün kuleye çıkmanın hayalini kurardım.

Efendim malumunuz Ankara dolaylarında askerliğimi yapıyorum. Haftasonları da bi aksilik olmazsa çarşı faaliyetini icra ediyorum. Geçen hafta da asker arkadaşım ve aynı zamanda alayımızın imamı harunla uzun zamandır gitmeyi planladığımız Atakule gidek dedik.

Önce Kızılaydan Çankaya’ya doğru yürüyüp dolaştıktan bir iki yere uğradıktan sonra yürü babam yürü yokuşlar aşarak dere tepe düz giderek kuleye ulaştık. Yakından ne de azametli görünüyordu. Yarabbim bir hayalim daha gerçek oluyordu işte. Kule dibimdeydi.

Neyse hemen koşa koşa kuleye çıkan asansörün başına gittik. Kesin paralıdır, dedik. Olsun 3-5 olsun veririz. Hayalimizi gerçekleştirecez, boru mu? Kapıdaki amca 7.5 lira diyince bi hayalde geri adım atma girişimimiz olsa da girdik.  Tabii hayalimizde dönen kule olduğu için acımadık paraya. Verdik, girdik asansörün başına vardığımızda kulenin dönen kısmının çalışmadı, o toplu iğne başı gibi kısmının altındaki gözlem balkonunu açık olduğunı öğrenmemiz ikinci bir hayal kırıklığı daha yarattı. Neyse bindik bi asansörü gedeyoz kıyamete misale doluştuk kabine. yaklaşık 30-35 sn sonra tepedeydik. çatt!!! kupkuru soğuk Ankara’ya tepeden bakmak, bi de üzerine 7.5 lira vermek tüm hayalleri yerle bir etti. (7.5 lira çok para değil demeyin benim asker maaşım onbaşı rütbesinden 20.81 lira olduğunu düşünürsek ayın 1/3 açız demektir )

10-15 dakika sağa sola baktıktan sonra afedersiniz götümüze bakarak aşağı indik. İçimizi bir hüzün, bir hayal kırıklığı bir pişmanlık aldı ama nafile. Neyse en azından içimizde kalmadı.

Avatar karşısında mücadele edip en iyi film ödülünü kapan bu filmi büyük bir merakla izledim.

Iraklılar tarafından “işgal” edilen “zavallı” amerikalıların, bu işgal sırasında yine “hain” Iraklılar tarafından döşenen bombaları imha mücadelelerin anlatıldığı filmin nasıl en iyi film ödülü aldığını anlamadım. Ya ödüle karar veren jüri hiç iyi film görmemiş. Bi kere filmin başı sonu belirsiz, doğru dürüst bir konu örgüsü yok. Neden – sonuç ilişkisi Allah hak getire. Oyunculuk desen yoldan geçen adamları oynatsan daha iyi. Amerikan askerlerinin “işgalci” ıraklılar yüzünden düştüğü üzücü durumlar dışında bir şey yok.

Ha söylemeden geçemeyeceğim, kitle imha silahı var ayağıyla Irak’ı işgal edip demokrasi getireceğiz ayağıyla kardeşi kardeşe kırdırmayı başararak Amerika hakkikaten en iyi film ödülüne fazlasıyla hak etti, dolayısıyla Amerikan sermayesi Akademi’de bu başarıyı sonunda ödüllendirdi!

Kontör gitti geldi kuruş, ulen zaten neden kontör varimuş! demiştim 1 nisan’da tivitırıma. Hakkaten telefon cebe girdiği günden beri şu kontör işi anlamış değilim. Hanlarda marka ile çay, kahve veren çay ocağı misali neden böyle bişeye ihtiyaç duyulurdu?

Sonra sonra satış, alış, ticaret işlerini girince kavradım konuyu. Mevzu tamamen müşteriyi nasıl düdük düdük ederiz. Zira örneğin hep 3 dakikası 1 kontör ya da bilmem kaç yöne şu kadar beleş mesaj 39 kontör dediler mi dediler. Bir yıl boyunca oh ne güzel 3 dakikasına 1 kontöre konuşuyorum beleş vallaha dedik mi dedik. Ancak kontörün birim fiyatı aynı kaldı mı kalmadı. Bize sanal bir aynı fiyat hikayesi yutturuluyordu.

Neyse BTK’nın çok takdir ettiğim kararıyla artık kontör devri bitti amma velakin kazık devri bitmedi. Bu geçişte yine bi kazıklar yedik ama tabii oturup hesaplamak lazım. En azından bundan sonra zamlardan anında haberimiz olacak.