Sevgili okurlarım, yaklaşık iki yıl önceki yazımda serinin ilk iki filmi hakkındaki yorumlarımı yazmıştım. Serinin de bu sefer ikibuçukuncu bölümünü izledik. Böyle garip bir ifade kullandım zira, sağolsun yapımcılar üçüncü bölümü ikiye bölüp sürmüşler piyasaya. Bu da yeni moda oldu galiba, böl ikiye ver coşkuyu.

Zaten bu bölümü iki yıldır bekliyorduk, tabii bekliyorduk derken çift olarak, daha çok hatun için Şimdi kalanını izlemek için bir yıl daha beklemek zorundayız. Eğer bu dahiane bölme fikri daha önce akla gelseydi, Yüzüklerin Efendisi’ni 8 bölümde falan izlerdik anca.

Neyse gelelim konumuza. Bella ve Edward sonunda erdiler muratlarına, Allah mesut etsin. İkinci filme göre çok çok daha iyi ve heyecanlı bir film olmuş. Balayında gittikleri adaya da bittim doğrusu.

Edward’ı da takdir ettim doğrusu, sevdiği için kız için Jacob’a katlanıyor. Biz olsak valla göbeğinden işetirdik adamı çoktan

Öte yandan bir vampirin bir insanla evlenmesi benim bir sucuklu yumurtayla evlenmem gibi birşey, çok acayip.

Ez cümle, klasik bir vampir hikayesine kurt adam hikayesi katıp ayrı dünyaların insanı dramıyla bu kadar para götürüyorlar ya hakkat zeki adamlar. Bizimkiler yıllar önce yapmıştı ama kıymetini bilemedik

Rango rango Animasyon film izleme merakıyla gittik aldık filmi. Açıkçası bir animasyon fiilminden en büyük beklentim  “gülelim eğlenelim, seyredelim coşalım”dır.

Film rahat yaşamından vahşi batıya düşen zavallı kertenkelenin dramını anlatıyor. Açıkçası filmin konusu, sonu vs bizim Türk filmlerini andırıyor. Mesela Kemal Sunal’ın “Karlar Erimeden” filmindeki yanlışlıkla kaymakam olan, akıl hastanesi firarilerine kadar çok benziyor rango. Aşık olan kız, gözünü para bürümüş yöneticiler vs.

Bi de tabii “aman insanın açgözlülüğü, çevreyi katletmeyelim” gibi Hollywood’un beslendiği Amerikan politikalarıyla tam ters bir mesaj verme çabası…

İşte gavur yapınca rango olur, biz yapınca “aman, bayat yeşil çam filmi”. Aynı eleştriyi Avatar filmi için de yapmıştım.

Neyse fena film değil ama “Hadi mutlaka izleyin” diyemem!

Referansı Jim Carey olması sebebiyle gönül rahatlığıyla izlemeye başladığımız film
Güzel, sıcak, tüm aile birarada izleyebileceğiniz bir film olmuş. Tabii biraz çocuk filmi olarak yaklaşıldığı için bazı noktaları mantıksız ve eksik. Ama önemli güzel vakit geçirmekse mutlaka izlemenizi tavsiye ederim.
Mantıksız, eksik falan diye suçladık ama alttan alttan ailenin önemi, hayatın sadece çalışmak ve paradan ibaret olmadığı mesajını vermesi de takdire şayan.
Neyse sonuç olarak sevdiklerinizle bu filmi izleyin, hem güzel bir vakit geçirin hem de izledikten sonra hayat koşusunun içinde sevdiklerinize ne kadar zaman ayırdığınızı düşünün…

Bayram tatili dolayısıyla “Ulen bugun ne yapsam” konulu planlarıma “mutlaka sinemaya gidilecek” maddesini eklediğim için arayışlara girmiştim. Sonunda merakla beklediğim “Arabalar 2″ filminde karar verdim. Daha önce ilk filmi daha doğrusu kısa filmi izleyim sizinle paylaşmıştım, Arabalar – Cars (Mater’s Tall Tales) adıyla.

İlk film dokuz kısa filmden oluşuyordu ve hepsi birbirinden eğlenceliydi. Ben de yeni filmde de böyle bir yaklaşım bekliyordum. Neyse arife günü Karaca Sinemasına gittim ve hayatımda ilk defa sinemada tek başıma film izledim. Yani kelimenin tam anlamıyla tek başıma. Seansta benden başka kimse yoktu ve “ara verelim” diye sordular Kendimi bir anda sevdiği kadın için gazinoyu kapatan fabrikatör oğlu gibi hissettim. Neyse çocuk çocuk bağırtısından uzak sakin bir film izleme şansı buldum açıkçası. Her şey iyi hoş da şu XPAN D dedikleri üç boyutlu teknolojinin tuğla gücündeki gözlüklerinden çektiğim kadar bişiden çekmedim. Yakında tövbe edicem üç boyutlu filme gitmeye.

Biz konumuza dönersek konu aslında bilindik, casus hikayesi. Karizmatik bir casus, çaylak ve güzel yardımcısı bi de olaya kazara düşen komik tip. Araya da “aman dostlarınıza yamık yapmayın. Herkesin güçlü bir yönü vardır, kimseyi aşağılamayın, eşi dostu kırmayın. Başka dünya yok, çevremizi koruyalım” gibi mesajların serpiştirilmiş. Ama film görsel olarak hakkaten muhteşem, şehirler muhteşem ayrntıyla modellenmiş, yarış sahneleri gerçeklerini aratmayacak gerçeklikte.
Hele ki günlük hayattaki ve dünyamızdaki herşeyin arabalarla / araçlarlar hayat bulmasına bittim. Trenlerin, uçakların canlı olması, kuşların yerine pırpır uçakların olması çok başarılı. İngiltere Kraliçesini canlandıran araba modeli ise ayakta alkışlanacak cinsten.

Ben Türkçe seslendirilmiş halini izledim, bir de dublajsız halini izlemeyi çok istedim açıkçası. Ha seslendirme başarsız diye değil, acaba gerçek sesler de bizimkiler kadar iyi mi diye merak ettiğimden. Çeviri, seslendirme muhteşemdi, özellikle italyan yarış arabası Bernoulli’yi seslendiren Cem Yılmaz yine yaptı yapacağını.

Filmi kesinlikle tavsiye ederim, sıcak yaz aylarında hem serinleyip hem de üzerinizdeki tüm gerginliği almak açısından gayet iyi bir tercih olabilir. Ancak buradan yetkililere sesleniyorum artık şu gözlük terörüne son verin, bitsin bu işkence.

Seslendirenler: Mater (Osman Gidişoğlu), Şimşek McQueen (Yekta Kopan), Finn McRoket (Ali Gül), Holley Shiftwell (Gülen Karaman), Miles Axlerod (Altuğ Yücel), Francesco Bernoulli (Cem Yılmaz)

vay arkadaş ya ne film yapmışlar

O derece olmasa güzel film olmuş, en azından sevdikleri insanlar için başlarını derde sokan üç kafadarın hikayesi konulu gavur filmlerine alternatif olabilecek bir film.

Manik karakterini (Manik-depresif  – manik depreşik de olabilir – bir kişilik) şu sıralar TRT1′deki Leyla il Mecnun adlı biraz romantik, biraz fantastik biraz da komik dizinin Mecnun’u Ali Atay canlandırıyor. Geniş Aile’nin “Koyu Bilal”i Fırat Tanış ise içe kapanık ve aşırı “tik”li bir insan olan “tik” karakterini başarıyla oynamış.

Nefes filminde idealist bir yüzbaşıyı, “Öyle Bir Geçer Zaman ki” dizisinde ise kardeşi için hayatından, aşkından vazgeçen “Soner” karakterini canlandıran Mete Horozoğlu ise bu sefer bambaşka bir rolle karşımıza çıkıyor: En hızlısından bir çapkın!

Tabii baba rolündeki daha doğrusu uğrunda ölünecek adam rolündeki Rasim Öztekin’i, şehvetli rollerin başarılı oyuncusu Demet Evgar’ı da unutmamak gerekir.

Son olarak da “Allah’ım şu adamı bu rolden artık kurtar” dediğim mafya babası Mustafa Üstündağ’ı es geçmeyelim. Kurtlar Vadisi ile yıldızı parlayan Üstündağ, “Lanet olsun içimdeki insan sevgisi” ve “Abimm” filmlerinde de yine karanlık, mafyatik, yasadışı insan rolünü başarıyla oynuyor. Sanırım üzerine yapışan “örgüt lideri” sıfatından sıkılmış olacakki filmin bi yerinde “kurtulamadım bu örgütten de” diyerek bir gönderme yapıyor.

Özetlemek gerekirse biraz macera, baya komedi istiyorsanız, yukarıda da anlattığım gibi üç arıza tipin içine düştükleri kötü vaziyetten kurtulma çabaları ve çaba esnasında edindikleri dostluklar konulu gavur muadillerinde birine vakit ayıracaksanız, onların yerine bu filmi tercih edin derim. Yaşasın Türk Sineması

Geçtiğin günlerde, şirin bir salonda şirinleri izledik. Çok şirinledik. Sinemadan çıkarken de çok şirinserdik

Filmi izleyince bir yandan çocukluğa döndüm, bir yandan da çok güzel bir film izlemenin keyfini sürdük. Çok başarılıydı, sadece çocuklara değil, her yaştan izleyicinin keyif alarak izleyebileceği bir film olmuş.

TAbii ben izlerim de laf etmeden durur muyum? Asla! Öncelikle nooolur, üç boyutlu yapmayaydınız şu filmi. Hiç bir anlamı yok,3 boyutlu olmasının. Zira tuğla gibi 3D gözlüğün burnumuzun direğinin açısını değiştirmek dışında bi işlevi olmadı.

Bi de hayatlarından gargamel ve şirin ormanları dışında bi yer görmemiş Şirinler’in New York’a gelişlerinde hiç yadırgamadan herşeye kolayca adapte olmaları.

Ha şunu da söylemeden geçemeyeceğim, şirine’nin Gargamel tarafından yaratıldığını öğrendim. Böylece Şirine’nin iffeti ya da şirinlerin cinsel tercihleri hakkındaki düşündüklerimi de değiştirmiş oldu

Bu ne lan? Böyle film neden yaptınız, ne anlamı var? Accık Issız Adamı andıran bu saçman suçman film, resmen bir vakit kaybı. Hiç hedefi olmayan hayatı öylece harcayana iki adamın hikayesi. Aslında çok erkeğin hayalindeki bir yaşam tarzını anlatıyor ama sağlam oyuncu kadrosunu böyle bi filmde heba etmek kimin vicdanına sığdı bilmiyorum. Benim en çok merak ettiğim hakkaten böyle bir radyo programı var mıydı, vardıysa da RTÜK neden kapatmadığı?

Neyse kayıp bi film vakti harcadık, ben ona yanarım…

Konuşan kişiye bazen merakla bazen de dinliyormuş havası vermek için sorulan küçük bir soru: Ya Sonra?

Ya da güzel şeyler, kötü şeyler olduktan sonra insanın beklenti sorusu, bir falcıdan daha çok bilgi almak isteyen gözlerle sorulan merak cümlesi. Ya da hiçbir zaman cevap alamayacağını bildiğin halde umutsuzlukla sarfedilen ve sadece sessizliği bozan iki küçük cümle.

Bence filmin adı da konusu da bu son saydığımla alakalı. Sonu belli filmi aslında sonu bile bile izledim, sadece aradakileri merak ederek. Deniz Çakır da film de hep umutsuzca Ya Sonra dedi. Tabii bir çok romantik komedi de olduğu gibi film mutlu sonla bitti, kız oğlana kavuştu.

Bana göre sıcacık bir filmdi. İzlerken hiç sıkılmadım, senaryo alıntı ya da esinti değilse -ki öyle bile olsa- yabancı muadillerinden hiç bir aşağı kalır yanı yoktu. Hani derler ya Türkler şunu yapamaz bunu yapamaz diye. Bence kralını yapar, sadece kendimizi inancımız, güvenimiz tam olsun ve bu aşağılık kompleksinden kurtulalım.

Her şey iyi güzel de bu kerpeten ali’nin hiç mi yüzü gülmeyecek kardeşim, Ezel de ezilir, burada dövülür. Ne demişler insanın bahtı güzel olsun, gerisi boş

Mahsun abimizin son filmi. Beyaz Melek ve Güneşi Gördüm referansının yanısıra güçlü oyuncu kadrosu ve bol reklamın desteğiyle oturduk başına. Güzel yapmış abimiz, başındaki çatışma sahneleri vs. başarılı.  Mustafa Sandal’ın onun ötesinde Haluk Bilginer’in oyunculuğu çok iyi. Genel olarak konu örgüsü güzel, sonunu tahmin edilemeyen filmlerden, her an sürprizlerle dolu.

Bunlar güzel ama nedense cevap bulunamayan bir çok soru ile dolu. Bu sorular öyle seyirciye bırakalım o karar versin tarzı da değil. Bildiğin bu neden lan böyle diyebileceğimiz türden. En basiti filmin sonunda -filmin sonunu da söylemiş oldum ama neyse – deccal diye türkiyeye getirdikleri adamın sütten çıkmış ak kaşık olduğu ortaya çıkıyor. E paşam madem bu adam tertemiz nasıl silahlı adamlar hapisten kaçırabiliyor bu adamı vs vs.

Ha bi de her film de yaptığı gibi Mahsun abimizi bizi yöresine götürüyor, filmi yine orada bağlıyor. Neyse fena film değil, acımasız olmamak lazım, ne amerikan filmleri var bu filmin eline su dökemez. Mahsun abimizin yeni filmlerini bekliyoruz.

Uzun zaman oldu izleyeli ancak hala tadı damağımda bir film. Hem komedi, biraz biraz korku, çoğunlukla psikolojik takılan film de oyuncular hakkaten filmin de rollerinin de hakkını veriyor.  Seyrederken çok şey gelmişti aslında aklıma ancak şu an tam hatırlamıyor, filmi tavsiye ederken sözlerimi burada noktalıyorum