Efendim, malumunuz 12 Ağustos 2010 itibariyle asker olmuş, ara ara yazmaya çalışmıştım. Ancak sizin de gördüğünüz üzere en son yeni yıl münasebetiyle bir önceki yıl koyduğum iletiyi güncelleyip koymuştum. Neyse hızla özet geçeyim. Ankara İl Jandarma Komutanlığı’nda askerliğimi kazasız belasız bitirip geldim çok şükür. Çok özet oldu ama durum bu, askerlik anısı anlatacak halim yok ya

Aslında benim istediğim askerde öğrendiğim ve askere gitmemiş ya da hiç gitmeyecek (bayanlar mesela) okurlarım için ufak bir sözlük hazırlamaktı. Aklıma geldikçe eklemeye çalışacağım, sizler de yardımcı olursanız sevinirim. Eveet, şimdi başlıyoruz:

Sözcükler

Uzun dönem askerlik: Dört yıllık bir fakülte ve dengi okulu bitirmemiş TC vatandaşı erkekler için yaklaşık  3 ayı eğitimde geçen 15 ay olarak belirlenmiş askerlik modelidir. Halen bu askerliğin kısalması için dua etmekteyim.

Kısa dönem askerlik: Dört yıllık bir fakülte ve dengi okulu bitirmiş TC vatandaşı erkekler için yaklaşık 1 ayı eğitimde geçen 5,5 ay olarak belirlenmiş askerlik modelidir. Halen bu askerliğin kısalması için de dua etmekteyim.

Yedek Subaylık: Dört yıllık bir fakülte ve dengi okulu bitirmiş TC vatandaşı erkeklerin sınavla alındığı 3 aylık bir askeri eğitimden sonra asteğmen rütbesiyle subay olarak artı dokuz ay askerlik yapmasıdır..

Silah altına alınmak: Asker olmak demektir kısaca.

Devre: Askere alım, yıl için belli zamanlar yapılmaktadır. Bildiğim kadarıyla kısa dönemler Nisan, Ağustos, Aralık aylarında silah alınır ve tek sayılarla devresi belirlenir. Ben 335. Kısa Dönemdir, şu an 337. Kısa Dönem silah altında. Uzun dönemler de yılın dört döneminde alım gerçekleşiyor, tam aylarını bilmiyorum ancak alınan yıl ve dönemle beraber devre sayısı belli olur. 90/1, 90/2 devre gibi.

Er : Rütbesi, parası pulu olmayan asker.

Erbaş: Parası pulu olmayan ancak onbaşı / çavuş rütbeleri olan asker. Onbaşı lafı aldatmasın, hangi on kişiden sorumlu olduğu belli değildir. (Ünlü Türk düşünürü Cem Yılmaz’ın dediği gibi )

Devrem: Bu, aynı dönemde silah altına alınan askerlerin birbirilerine bir nevi hitap şeklidir. Bir tür sevgi, dostluk da getirir, biraderim, sadıcım, dostum manasında.,

Badi / Buddy: Rastgele olarak seçilen kişilerin “ahanda bu senin arkadaşın birbirinizden sorumlusunuz” denilerek birbirlerine emanet edilmesidir. yani sna emanet edilen kişi “badin” oluyor. Neden arkadaş, yoldaş falan gibi bir kelime değil de ingilizce badi anlamış değilim.

Üst devre: Bir devrede gelen askerlerden bir önce gelen askerleri ifade eder. 90/3 (“doksana üç” diye okunur) devreler, 90/4 devrelerin üst devresidir. Ayrıca genel olarak bir devreden önce gelen tüm devreleri de ifade eder.

Usta: Bir devrede gelen askerlerden iki önce gelen askerleri ifade eder. 90/2 (“doksana iki” diye okunur) devreler, 90/4 devrelerin üst devresidir. (Bu terim konusunda tam emin değilim)

Piç dede: Bir devrede gelen askerlerden üç önce gelen askerleri ifade eder. 90/1 (“doksana bir” diye okunur) devreler, 90/4 devrelerin piç dedesidir.

Has dede: Bir devrede gelen askerlerden dört önce gelen askerleri ifade eder. 89/4 (“seksendokuza dört” diye okunur) devreler, 90/4 devrelerin piç dedesidir.

Alt devre: Bir devrede gelen askerlerden bir sonra gelen askerleri ifade eder. 90/4 devreler, 90/3 devrelerin alt devresidir. Ayrıca genel olarak bir devreden sonra gelen tüm devreleri de ifade eder.

Çömez: Bir devrede gelen askerlerden iki sonra gelen askerleri ifade eder. 91/1 devreler, 90/3 devrelerin alt devresidir.

Piç torun: Bir devrede gelen askerlerden üç sonra gelen askerleri ifade eder. 91/2 devreler, 90/3 devrelerin alt devresidir.

Has torun: Bir devrede gelen askerlerden üç sonra gelen askerleri ifade eder. 91/2 devreler, 90/3 devrelerin alt devresidir.

Piç Torun: Bir devrede gelen askerlerden üç sonra gelen askerleri ifade eder. 91/3 devreler, 90/3 devrelerin alt devresidir.

Sıracılık: Yapılması gereken işlerin (mıntıka temizliği vs) yeni gelen devrelerce yapılmasına dayanan bir sistemdir. Bu sistemle kimse kimseyi kırmaz üzmez (teorik olarak), her asker yaklaşık3-6 ay arası bu işleri yaptıktan sonra alt devre ve çömezlerinin gelişiyle rahatlar ve inzivaya çekilerek askerliğin tadını çıkarır. Bir imece gibi görülebilir.

Devrecilik: Sıracılığın insanlık dışı olanıdır, üst devreler alt devrelere insan gibi davranmaz, adete işkence edebilir. Yeri gelir Allah’tan korkmazsınız, üst devreden korktuğunuz kadar

Deyimler / Atasözleri

Alt devrenin götü başı oynuyor / Oynama var: Alt devrenin üst devrenin sözüne ve emirlerine uymaması, karşı gelmesi durumunda sarfedilen bir deyimdir.

Oynama olmasın: Bu da yukarıdaki durum ortaya çıkmaması için bir nevi uyarı cümlesidir. Bu cümle ile alt devrelere ayar verilir, korku salınır.

İş kitlemek: İş kilitlemek değil lütfen doğru kullanalım Kendi yapacağınız bir işi ya da angarya gibi görünen bir işi birine yüklemek.

Yardırmak: Aşırı çalışmak. Örneğin 18 saat

Full yatış: Yardırmak ifadesinin tam tersidir. Genellikle kebap askerlik yapanlar için kullanılan bir deyimdir, hiçbir iş yapmadan günleri geçirmek, rahat etmek manasında kullanılır.

Şafak sıkıştırması / şafak basması: Terhisi yakınlaşan kişinin içinin darlanması durumu

Şafak sayma cümleleri:

Atar bilmem kaç (mesela atarsa 10): Şafak atması durumunda kalan zamanı belirtir. Askerde günler zor geçer o yüzden her günün biteceğine umut azdır. O yüzden umutsuz bir ifadedir atarsa demek

On gün kaldığında: Don, şafak on!

Dokuz gün kaldığında: Dokuz haftaya yokuz.

Yedi gün kaldığında: Ne fanta ne kola atarsa yedi gün.

daha ekleyeceğim, bitmezzz.

Yakın bir zamanda tanıştığım Fizy’i çok sevdim, artık -kota sıkıntısı olmayan- heryerde oradan müzik dinliyorum. Dinlerken de fikrim geldi, hemen site yöneticileriyle bunu paylaştım. Paylaştım paylaşmasına da 10 gün oldu bir ses seda yok. En azından “biz bunu düşündüydük geç kaldın birader” tadında da olsun insan bir cevap istiyor. Neyse gönderdiğim maili sizlerle paylaşmak istiyorum:

Sayin site yoneticileri,
Bir onerim var, kendimiz icin listeler olusturuyoruz ancak milyonlarca sarki arasinda bile bazen hic yeni sarki aklimiza gelmiyor ve ayni sarkilari dinleyip duruyoruz. Bunun cozebilmek icin sag altta bulunan listeler menusu tiklandiginda “rastgele listesi” ya da “rastgeleler” gibi bir liste olsa gelen rastgele 25 sarki arasindan istediklerimizi dinleyip hatta kendi listemize eklesek. O listeye her tikladigimizda -yeni liste gelecek, onayliyor musunuz gibisinden bir uyari ile- yeni 25 sarki gelse guzel olur bence.

Bayram gezmesi niyetiyle gittiğim Ankara’da Gençlik Parkı’nı da ziyaret ettik. O kadar Gençlik Parkı’na girmişken Lunapark’a uğramadan olur mu? Gittik tabii. En son lunaparktaki oyuncaklara sanırım lise 1 ya da 2 de binmiştim. Dolaşırken sol yamacımızda görünen Disk-O adlı dışarından şirin görünen oyuncağa binmeye niyetlendim. Aldım biletimi giydim beremi bindim oyuncağa. İlk başta herşey güzeldi ancak hızlanıp diskin içinden fırlayacakmışım hissi zuhur edince “ulen ne ettim ben” fikriyatı bedeni kapladı. Yok anacım gençlikteymiş o heyecan hevesi

Efendim bir önceki yazımızda Bilgisayar mühendisinin 3G ile imtihanı – 1 uzun uzun Avea’daki internete erişim mücadelemi anlatmış,

Tam sıyırmak üzereyken dedim ki gene kendi kendime “sorun acaba simkartta olabilir mi?”. Malum benim simcard eski çağlardan kalmaydı, hala Aycell yazar üzerinde Arkadaşın yakın çağlarda aldığı kartı taktım, telefonu açtım vee… Allahım sana geliyorum, internete girdi. Sorunu yaklaşık 1,5 aylık debelenmeden sonra buldum, simkart değişecek.

Şimdi dört gözle bekliyorum yeni sim kartımı…

Demiştim.

Gittim yeni simkartı aldım. Taktım, yok anacım bi değişiklik yok. Avea’ya konuyu burada yazdığımdan daha uzun uzun anlatan bir mail çaktım. Umutla beklemeye başladım. Gelen mail süperdi, telefonununuzu modelini belirtin yardımcı olalım mealinde. Ulen zaten size attığım mailde bi kulağımdaki kılların sayısını anlatmadım. Neyse dellendim, gittim Vodafone, taşıdım numaramı. Hattım açıldı, simkartı taktım, Vodafone’un sitesinden ayarları buldum, girdim. Yaşasın artık internetteyim. Demek ki neymiş efendim, sorun Avea’daymış. saygılarımla,

Efendim, eğitimim süresince çokça duydum, bilgi güvenliği, sistem güvenliği laflarını. Aman dikkat eyleyin dediler. Akabinde de sevgili ortakım yeni yıl hediyesi olarak verdiği Aldatma Sanatı’nı (Kevin D. Mitnick, William L. Simon) okuduktan sonra komputer dünyasında herşeyden şüphe eder oldum.

Geçenlerde büyük bir alışveriş merkezindeki yandaki fotoğrafı çektim. Görüldüğü üzere kamuya açık bir yer, elektrik ve data kablolarının bağlantı yerleri, elektrik şarterleri ortada. Yani aklıma gelmedi değil, şuradan data kablosunu bir saniyeliğine çıkarsam soketin girdiği yerdeki tellerden birkaçı eğsem. Sonra teknik ekip sorun nerede diye kafayı yese falan. Neyse dedim “de get yalan dünya”.

Başka bir açıdan bakarsak da niyeti daha bozuk bir kişi kimseye çaktırmadan rahatça alışveriş merkezinin intranetine buradan rahatça sızabilir. Neyse çok komplo teorisi oldu bu

Haberiniz var mı bilmiyorum ancak GSM’dekinin bir benzeri şekilde sabit hatlarda da numara taşıma 10 Eylül itibariyle başlayacaktı. Yani aynı il içinde sabit telefonumuzu istediğimiz yere numara değiştirmeden götürebilecektik. Olacağına pek inanmamıştım ancak yeni ofisle beraber Urla’daki numaralarımızdan birini taşımaya karar verdik.

11 Eylül’de sevine sevine gittiğim Telekom’da acı gerçeği öğrendim. Bize ait kısmı sadece adında kalan Telekom, dava açıp yürütmeyi durdurmuştu. Bizim planlar suya düştü. Neyse bunda da bi hayır vardır diyip numarası değişmek suretiyle telefomumuzun bir tanesini 7659134 ‘ü nakil yaptırdık. Geldiler bağladılar, güzel herşey yolunda. Güzel diyorum ama bu nakil işi neredeyse bir hafta uğraştırdı, o ayrı.

Tam oh diyecekken bugün süper bi sürpriz ile karşılaştık, Telekom’daki amcalar 34′le biten numaramızı taşımışken 35 ile biten numaramızı da taşıvermişler ! Tabii şok. Müşteriler cepten ulaşmaya çalışıyo falan filan kaosunu atlatıp yaklaşık 3 saat telekomda bekleyerek sorunu çözebildik. Sağolsun Konak Telekomdaki abi çok yardımcı oldu ancak numaramızı geri alabilmek için ulaşmaya çalıştığınız Urla’daki Yarımada Telekom yaklaşık 2 saat telefonları -hani şu evde ev,işte iş – kullanılan telefonları açmayınca bekleyiş kabir azabına dönüştü. Ne kadar ironik telefon firması telefonlarını açmıyor…

Efendim iki aydır yazmıyorum ama boş durduk mu durmadık tabii. Öncelikle İzmir Merkez’de bir irtibat bürosu açtık. Denize nazır, bir yanı körfeze, diğer yanı 2.Kordona diğer bir yamacı ise Kadifekale tarafına bakan şirin ofisimize bekleriz efendim. Konak Pier’in tam karşısında, English Fast’ın tam üstündeyiz.

Yeni ofise yeni site yakışır dedik ve sağolsun sevgili tasarımcımız Onur Adsay, sitemizi baştan aşağıya yeniledi, daha dinamik, daha düzenli ve profesyonel sitemize kavuştuk.

http://www.beyazpiramit.com

Değerli, bir o kadar saygıdeğer, efendime söyleyeyim böyle şeker kaymak okurlarım,

Utanarak söylüyorum ki tam iki aydır tek bir yazı yazmadım, so soriy

Neyse geçelim bu sevimsiz konuları gelelim daha sevimsiz teknolojik şeylere. Efendim 3g’nin topraklarımıza girmesinin gazı ve eski telefonumun ışık sistemini yitirmesinin desteğiyle Turkcell’in kampanyasıyla Nokia 3120 aldım. Her şey güzel, 3gsi, 2mp kamerası, osu busu şusu herşeyi güzel. Kendi telefonum diye demiyorum güzel yapmış Nokia, aferin keratalara.

Neyse konumuz tabii ki telefonun özellikleri değil. Aldım makinayı sevine sevine eve geldim. Avea’dan Gprs vs ayarlarını istedim, *100# marifetiyle. “gönderdik, güle güle kullanın” mealindeki mesaj geldi. Bekle allah bekle ayar mayar yok ortada, bi da ha iste bi daha iste derken benim 40 kontör gitti. Tabii öncesinde Hoşgeldin beş gittin paketine 100 mb karşılığında 40 kontörü zaten hibe etmiştim. neyse gel zaman git  zaman beklemenin akabinde, yok ayar mayar olmuyo, delirecem. Avea’nın süper ötesi müşteri hizmetlerini aradım, yaklaşık 45 dk (toplamda) bir görüşme sonucunda hiçbir destek alamadım.  Ayarları onlar göndermeye çalıştı, olmuyor, la havle, elle girelim diyoruz müşteri hizmetlerindeki ayarlarla elimdeki makinanın alakası yok. Lafı uzatmayayım makinada sorun mealindeki yaklaşımın akabinde ben de makinayı kaptım, soluğu Genpa servisinde aldım.

Bu arada *100# marifetiyle ayarları almaya çalıştığımda ise “Telefonunuz tanımlanamamıştır” mesajı alıyorum. Yani Avea telefonu tanımıyor, ulen senin simkartın var ya içinde. Yani kıbrıs gibi oldu hattım, ticaret var, tanıma yok!

Servise götürdüm, hazır götürmüşken 3 tuşuna basınca çıtırtı olurdu onu da söyledim, sağolsunlar onlar da almışken bir 14 gün el koydular. Ben sıkıştırmasam daha verecekleri yok. Neyse yazılımı güncellenip verdiler geri. Bir ayrıntıyı da aktarmak istiyorum: bazı forumlarda ve cep telefoncuların “Turkcell kendi ayarlarını gömmüştür, yeni ayara izin vermiyordur, yazılımını güncelletirsen düzelir” gazının ve gafının da bu servise gitme konusunda baya etkili olduğunu itiraf etmek istiyorum.

Velhasıl kelam, servisten telefonu aldım, şok şok şok gene ayarlar gelmiyor, gene avea telefonumu tanımıyor “Vay şerolar” dedim hemen “Genpa’da turkcellle işbirliği yapıyor demek ki”, mahsus düzeltmemişlerdi. Avea iletişim merkezine gittim “Sorun telefonunuzda”, Turkcell’e gittim, “Sorun Avea’da” dedi. Allahım deliricem.

Sonra düşündüm, araştırdım, taşındım ve kaşındım, “lan alayım bi data kablosu kendim basam formatı yazılımı yükleyem” dedim, netten hemen bi kablo ayarladım. Nokia’nın updater programıyla güncelledim yazılımı. Hemen ayarları istedim, hayal kırıkığı.

Tam sıyırmak üzereyken dedim ki gene kendi kendime “sorun acaba simkartta olabilir mi?”. Malum benim simcard eski çağlardan kalmaydı, hala Aycell yazar üzerinde Arkadaşın yakın çağlarda aldığı kartı taktım, telefonu açtım vee… Allahım sana geliyorum, internete girdi. Sorunu yaklaşık 1,5 aylık debelenmeden sonra buldum, simkart değişecek.

Şimdi dört gözle bekliyorum yeni sim kartımı…

Bir önceki Niğde – Ankara – İstanbul bişeygeni yazımızda görüldüğü üzere çok hareketli bi hafta geçirdik. Birazcık daha şansımızı zorlasak Ankara’da uyanıp, İstanbul’da öğle yemeği yiyip, İzmir’de günü bitirecektik, ama nasip değilmiş, yazınki “Anadolu Yolları” yazımı okuyanlar buna benzer bir açılımı denediğimi bilirler. Neyse bu kadar koşturmaca ve üstüne grip salgını kolkola girerek beni alt etmeyi başardılar. En son 2005 nisanında bu kadar hastandığımı hatırlıyorum. Çarşamba günü geldim ama ateşler içerisindeyim. Hadi geçer, koymaz bu bana, kesseler acımaz modunda takılırken cuma sabahı artık doktora gitmenin gerektiği gerçeği ile yüzleştim. Cuma sabahtan aile hekiminin yolunu tuttum ama benim aile hekimim gülbahçe’deymiş, “olsun misafir olarak muayene olurum” planları yaparken balçovadaki aile hekiminin hemşiresi bu fikrimi hiç de sıcak karşılamadı. Ink mınktan sonra bilmem ne aile hekimliğine gitmemi tavsiye etti, benim “beni misafir olarak bakmak zorundasınız” çıkışıma “benden selam söyle bolu beyi”ne bakışı ve terslemesiyle karşılık verdi. Ben de kös kös şirketin yolunu tuttum. Ateşlilik halimin devamında ofisteki işleri yoluna koyup çıktık, bindik otobüse, tam hareket edip okulu yeni terk etmiştik ki, ben anahtarımı ofiste unuttuğumu farkettim. Alperen’den anahtarı alıp indim, otostop vasıtasıyla geri döndüm, tabii sırtımda ve elimdeki çantalarımla beraber. Anahtarı alıp tekrar yola düştüm, saat tam 17.00′de torbalıya vardım. Hızlı adımlarla aile hekimlerinin olduğu eski sağlık ocağına yöneldim. Saat: 17.05′de vardığımda kimsenin olmadığını farkettim. Ha bu arada ateşten midir çok zeki olduğumdan mıdır nedir gaziemir tansaştan da bi dünya şey almıştım, haftasonı evdeyim ya, yerim hesabına. Bi de o yüklerle yürüdüğüme mi yoksa 5 dakika geçirmeden eve kaçan doktorlar sonucunda kalakaldığıma mı yanayım bilemedim. Geri yürüdüm, torbalıdaki özel polikliniğe gideyim bari diye. Yürüdüğüm yolun yarısında olması gereken poliklinik de taşınmış, hayde dolmuşa bindim yeni mekana gittim. Hemen başımı vurdum, bağkurluğum 8 aydır ödüyorum falan kar etmedi, bi de sağlık yardımının aktif edilmesi gerekiyormuş, neyse verdim parayı acile aldılar. 38,5 derece olarak ölçülen ateşim düşürülmesi için doktor serum kararı verdi ve antibiyotik verdi. Saate baktım saat 18 olmuş. Eczaneler kapanır, ben şuracıktan -hemen yanındaki eczane- ilaçlarımı alayım diye davranırken ben hemen yakalayıp serumu verdiler. Serum bitti, 18,50 sularında, ateşim düşmüştü çok şükür normal değerlere. Çıktım tabii, eczane kapmış, nöbetçi eczane: torbalıdanın öbür ucunda. Of allahım herşey mi ters gider. Bekle allah bekle dolmuş gelmez, elim kolum bi sürü eşya dolu. Neyse güç bela eczaneye ulaştım, ilaçlarımı aldım, eve gidecem ama ne mümkün bizlere daha iyi bir torbalı vaad eden kısım kısım, 32 kısım tekmili birden, tüm yardım timsali partilerimizi ulam ulam meydana dökülmüş, seçim arabalarından insanı sağır edecebilecek kadar gürültülü seçim şarkıları. Bir yarım saatimi de bu mükemmel olaya harcadıktan sonra nihayet saat: 20 sularında evime ulaşabildim. Bu olaydan çıkarabilecek dersler, bu ülkede hasta olma, grip bile olma ya da çok paran varsa ol, velevki sözümü dinlemedin hasta oldun, aile hekimleri var diye güvenme kendi aile hekimin neredeyse direk ona git. Eğer seçime yakın bir dönemdeysen sakın hastalanma, çok düşünceli partilerimizi bu şehirde insan mı var diye düşünmeden bizi nasıl rahat ettireceklerini bangır bangır anlattıkları için kafa dinleme, dinlenme diye bir şey söz konusu olamaz. Neyse çok şükür atlattım, hastalığın yorgunluğunu atlamaya çalışıyorum.

Herşey ODTÜ’de Genç Girişimciler Topluluğu tarafından düzenlenen kariyer haftasında konuşmacı olarak AVEA tarafından davet edilmemizle başladı. Malum AVEA sponsorluğunda düzenlenen “Hayatımın Fikri”nde hayatımızın zikrini gerçekleştirmiştik, bu olaya istinaden orada bulunacaktık. Oradan da bu yılki yarışmayla başlayan yönderlik programı çerçevesinde değerli yönderimiz Cüneyt Bey’le görüşmek üzere İstanbul’a geçecektik. Ben de dedim ki kendi kendime ben buradan kaçarım gider bu kez harbiden karagümrüğü yakarım, yok pardon o şarkı sözüydü, heheh. Neyse işte dedim ki kendi kendime hazır Ankara’ya kadar gitmişken bir Niğde yapam, anamları da görem. 13 Mart mübarek cuma günü bindim uçağa, kondum Angara dolaylarındaki Esenboğa havameydanına. Az sisliydi, ha bi de uçak kalkarken ve inerken, kanat üzerindeki 3 sevimli çıkıntıdan birinin titreyip durmasını izleyerek geçirdiğim yürek tüpürtülerini saymazsak güzel bir Ankara sabahıydı. Hemen hızlı adımlarla beni AŞTİ’ye ulaştıracak olan belediye otobüsüne koştum. Yaklaşık 1 saatlik Ankara turundan sonra AŞTİ’ye vardım. Ucu ucuna yetişerek Niğde arabasına bindim. Akşam 18,30 dolaylarında evime ulaştım. Kısa ama güzel geçen ziyaretten sonra kar yağışları içinde gece 1 dolaylarında Ankara otobüsüne bindim. (Ankara – Niğde arası kara yoluyla 5 + yarım saat mola, burada tekrar parantez açmak isiyorum 5 saatlik yolculukta yarım saat mola veren zihniyetin…) Neyse sabah 06.30′da Aşti’ye ulaştım hemen bir taksiye atladım. Sağolsun Efor’dan Hakan’ın benim için üşenmeden yazıp yolladığı tarifi taksiciye anlatma zahmetine girmeden taksici şıp diye gideceğimiz yeri anladı. Şimdi bize ODTÜ içi değmişlerdi ancak kaldığımız yer Aysel Sabuncu Yaşam Merkezi, ODTÜ ile Bilkent arasında bi yerlerde, teknoparkın bitiminden baya ileride. Merkezin yeri, ODTÜ ile Bilkent, velev ki bağımsız devletler olsa bu yaşam merkezi yüzünden sınır savaşı çıkarabilecek kadar da stratejik bir tepede, – müstahkem mevzi dediklerinden-. Ama Allah var 5 yıldızlı otel kadar rahat ve lükstü. Sabahın o köründe resepsiyonda tabii bi allahın kulu yok. Ben de önceden Alperen’den öğrendiğim üzere hemen odanın yolunu tuttum, Alperen gözlerinin ovuşturarak açtı kapıyı, hemen girip yattım. Saat: 10 sularında kalktık, ODTÜ merkezin yolunu tuttuk, Alperen’in lise arkadaşları, tabii artık benim de arkadaşlarım, Hüseyin ve Onur’la buluştuk. Kahvaltımızı ve sabah geyiğimizi mütakip söyleşinin yapılacağı kongre merkezine yollandık. Avealı dostlarımızı (Antepli der gibi oldu neyse ) gördükten sonra Bilgisayar Mühendisliği’ne kadar gidip İYTEli kardeşim Murat’ı bi gördüm. Kendisi büyümüş, Bilgi İşlem Dairesi’nde asistan olup, bir de güzel odaya sahip olmuş, gurur duydum, sevindim,mutlu oldum. Akabinde yine bir İYTEli sevdalısı kardeşimiz Yiğit’le buluştuk. Hep beraber kongre merkezinin içinde bulunan Updown’a aktık. Yemek falan yedik. Bu arada aynı mekanda Avealı dostlarımız da yemek yediği için bi bizimkilerin bi avealıların masası arasıda mekik dokuyarak kimseyi üzmeden öğle yemeğini atlattık. Saat: 14.30′a geldi, söyleşi zamanı geldi, çattı. Tabii az biraz heyecan olduk, yeni insanlar, iyte’yi ve artık Beyaz Piramit’i temsil ediyorduk. 850 kişilik Kemal Kurdaş Salonu’nda bu tatlı heyecan ve ufaktan başlayan hastalığımızın ateşi ile yerimizi aldık. Salon büyüktü ancak ODTÜ’de katılım ne yazikki azdı, ya ODTÜlüler girişimci ruhları törpülenmiş ya da bizi pek umursamamışlardı. Neyse az ama dikkatli bir topluluk vardı karşımızda. Önce Avea adına Kurumsal İletişim Direktörü Pınar Kaya Hanım, ardından TOG Genel Müdürü Yusuf Bey, Hayatımın Fikri projesinin dünü, bugünü ve yarının, topluma kattıklarını anlattılar. Ardından İYTE’den Evrim, Anadolu Üniversitesinden Şenol söz alarak yarışma ve sonrasındaki deneyimlerini paylaştılar. Sıra bize geldi, bizde özü daha önce hazırladığımız aşağıdaki konuşmayı yaptık.

Biz, iki ortak, İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü Bilgisayar Mühendisliği’nden bu yıl mezun olduk ve 17 Temmuz 2008 günü İstanbul’da düzenlenen AVEA TOG Hayatımın Fikri Proje Yarışması’nda Teknoloji Özel Ödülü aldık. Bu ödül kapsamında AVEA, üniversitemiz yerleşkesi içinde bulunan İzmir Teknoloji Geliştirme Bölgesi’nde yer alan ofisimizin tüm donanımını -açık konuşmak gerekirse rüyamızda bile göremeyeceğimiz güzellikte- hibe etti. Ayrıca kredi almaya hak kazandık. Bu kredi ile şirketimizin kuruluş masraflarını ve ilk aylardaki nakit ihtiyacını karşıladık. Halen hem kendi şirketimizde çalışıyor hem de İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü Bilgisayar Mühendisliği’nde yüksek lisans eğitimimize devam ediyoruz.

Lisans hayatımız boyunca mezuniyet sonrası hangi konumda olacağımızı, nerede, kimler için çalışacağımızı düşündük. Staj sırasında ve profesyonel olarak görev aldığımız şirket ve üniversite bünyesindeki çalışma ortamlarını inceledik. Bizim için en iyisinin ne olacağına karar vermeye çalıştık. Üçüncü yılımızın sonunda stajımızı İYTE Bilgisayar Mühendisliği’nden mezun olup kendi şirketini kuran bir abimizin yanında yaptık. Hayatımızın belki de dönüm noktalarından biri olan bu staj sırasında, insanın kendi işini kurmasının ne olduğunu gördük ve artık ne yapmak isteğimizi anladık: Kendi işini kurmak, kendi kendinin patronu olmak… Aslında işe şanslı başlamıştık, farkında değildik, bizleri devamlı girişimciliğe teşvik eden hocalarımız vardı ve onların sözlerini ancak kararınızı verdiğimizde daha net anlamaya başlamıştık.

Stajın sonunda kendinden emin olarak son sınıfa başladık ve bitirme tezi olarak kesinlikle ticari bir proje seçerek bu proje ile kendi şirketimizi kurmaya karar verdik. Yarışma günü jüri üyesi AVEA CEO Cüneyt Bey’e söylediğimiz gibi “Beş paramız yoktu, ancak mükemmel olduğuna inandığımız bir fikrimiz ve sonsuz bir cesaret, azmimiz ve sabrımız var”dı.

Tezimiz ve yarışma fikrimiz olan “İnternet üzerinden kontör satışı ve hediyesi” işte bu düşünceler arasında filizlendi. Tabii tezimize bir azimle başladığımız halde nasıl başaracağımızı, şirketi kurmak için gerekli finansmanı nasıl sağlayacağımız konusunda bir fikrimiz yoktu.

Sonunda o mutlu ve kutlu günde yarışma duyurusunu gördük, yine bir dönüm noktası yaşamıştık, kendi işimize bir adım daha yaklaştık. Yarışmayı kazanamazsak bile alacağımız eğitim, deneyim, en önemlisi bizim gibi genç adamları birilerinin önemsediğini bilmek paha biçilemezdi…

Yoğun geçen bir eğitim sürecinden sonra yarı finali geçtiğimiz haberinin ardından final günü geldi çattı. Bir dönüm noktasından da öte hayatımızın yön değiştirdiği o gün çok değerli jüri üyelerimize hayallerimizin anlattık, ideallerimizi ve umutlarımızı… Yüzyıllar gibi gelen ödül törenin sonunda yarışmayı kazanarak yaklaşık bir yıl peşinden koştuğumuz arzumuz gerçekleşti.

Yarışma sonrasında başta belirttiğim gibi AVEA, ofis donanımlarımızı tamamladı. Çalışmalarımıza başladık. Şu anda isminden, logosuna, yer kaplamasından bardağına kadar bizim karar verdiğimiz, hayallerimizin peşinden koşabildiğimiz, kendi geleceğimize kendimizin karar verdiği bir işimiz, bir şirketimiz var.

Şu an proje fikrimizin yanında web teknolojileri üzerinde çalışıyoruz. Web içerik yönetim sistemleri, web tabanlı otomasyon sistemler ve çözümleri üretiyoruz.

Umarım, bizlerin, gençlerin önemsendiklerini hissettikleri bu tarz destekler artar, bizden sonra gelecek arkadaşlarımız iş aramak yerine kendi işlerini kurarak istihdama ve ekonomimize katkı koyarlar.

Sorular kısmı geçtikten sonra mekandan ayrıldık, söyleşi öncesi takıldığımız updowna geçtik. Sezgi, Derya ve Şenolla söyleşinin kritiğini yapıp, yorgunluğumuzu bir nebze attıktan sonra Murat ve Işılla biraraya geldik, eski günleri yad ettik. Işıl’dan hayırlı haberler aldık Tabii zaman su gibi akıp geçti, akşam döndük müstahkem mevkiideki mekanımıza. Ödevlerimizi yaptık, -çok çalışkan öğrenciyiz ya gezmede bile ödevlerimizi yapıyoruz, sevgili hocalarımıza duyurulur – odamıza çekilip uyuduk. Sabah uçak ile İstanbul’a yönderimizle görüşmeye gittik. Biz görüşmeyi iki gibi zannettiğimiz için 12.30 havameydanına indiğimizde bir koşturmacaya giriştik, rekor kırarak tam bir saatle -İstanbul’da Su Forumu varken- maçka’ya varmayı başardık, ancak toplantı 15,30′daymış. Neyse erken gelmekten zarar gelmez. Avea Genel Müdürlük çok güzel bir yerde tam boğaz manzaraları sakin ve çok merkezi bi noktada. Bina yapılışı eski olmasına rağmen çok şık restore edilmiş. -2. kattaki kafeteryaya indik. Girişine hayatımın fikri’ni tanıtıcı yazı ve resimleri görmek tabii duygulandırdı bizi. Çaylarımızı yudumladık, bir şirketteki herkes mi cana yakın olur, sıcak kanlı olur diye diye Müdürlükten çıktık. Ertesi gün gidelim dedik, öğretmenevi bizim için biçilmiş kaftan dedik, en yakın öğretmenevine başımızı vurduk. Paylaşımlı odada kalır mısınız dedik, tamam dedik, eşyalarımızı bıraktık, kuru temizlikçiye kadar gittik, abi her istanbullu gibi sıcak denizlere inip orada yaşama planlarını, devletin vergi konusunda ne kadar bunalttığını, eski istanbul konulu bir uzunca dert yandıktan sonra oradan çıkıp cevahir’e gitmek üzere taksiye bindik. Evet, yine orjinal bir tipi gidip elimizle bulmuştuk. Adam yaklaşık 15 dk süren yolculuğumuz boyunca saniyenin onda biri kadar bile susmadı, ne askerliği ne çocukluğu kaldı. Hayat felsefesini, şehirciliğe ve belediyeciliğe bakış açısından tutun da kadın -erkek ilişkilerine kadar uzunan bir coğrafyada yaklaşımlarını bizimle paylaştı… Cevahir’de gökhanım, beray ve gülçinle hasret giderdikten sonra evimize pardon öğretmenevimize döndük. Içerisi biraz soğuktu açtık klimayı yattık. Sabah iste nedense buz üstünde yatmış gibi kaskatı kalktık, bir de ne görelim, paylaşımlı odamızı paylaştığımız yabancı şahsiyet biz yattıktan sonra gelip klimayı kapatıp yatmış, biz de istanbul ayazından nasibimizi almıştık. Sabah olup kalan işlerimizi de hallettikten sonra uçağın yolunu tuttuk. Anlatmadan geçmeyeyim Havameydanından Maçka – Beşiktaş tarafına en hızlı ulaşım şudur bizce: havaalanı – Şirinevler Metro, şirinevlerde inip metrobüs durağına geçiş, metrobüsler mecidiyeköy, oradan da taksi. Haydi hayırlı traşlar